Norma e Capriccio in de Galleria degli Uffizi

Norma e Capriccio

In de Galleria degli Uffizi wordt van 5 maart tot 26 mei de tentoonstelling “Norma e Capriccio. Spaanse kunstenaars in Italië in de vroege maniëristische periode”gehouden. De tentoonstellig is gewijd aan de Spaanse kunstenaars die in het begin van de 16e eeuw in Italië in onder andere Florence, Rome en Napels leefden en werkten. In die jaren namen ze persoonlijk deel aan de intense culturele activiteiten.

Dit bijzondere gegeven is geïnspireerd door de woorden van Michelangelo Buonarroti, opgeschreven door Francisco De Hollanda in zijn “Romeinse dialogen”: “En aldus zeg ik ook dat geen natie en geen volk (behalve één of twee Spanjaarden) de Italiaanse manier van schilderen (wat de manier van de Griekse oudheid is) perfect kan assimileren of imiteren zonder meteen en met gemak  te worden herkend als buitenlanders, hoe hard ze ook proberen of hoe hard ze er ook aan werken”.

Onder deze persoonlijkheden bevonden zich kunstenaars zoals Alonso Berruguete, Pedro Fernández, Pedro Manchuca, Diego de Silóe, Bartolomé Ordóñez. Ze waren allemaal verbonden door dezelfde Iberische oorsprong, maar ook door een algemeen diep verlangen om gezichtspunten en ervaringen uit te wisselen en waren bereid daarvoor te reizen. Bovendien waren ze allemaal in staat om zich te vestigen als enkelen van de grootste kunstenaars van het Europese maniërisme.

De tentoonstelling analyseert de relatie tussen deze Iberische kunstenaars en de Italiaanse kunstenaars van de 16e eeuw. De Italiaanse kunstenaars erkennen inderdaad de belangrijke positie van de Iberische kunstenaars in het culturele klimaat van die periode.

Koop tickets online

De tentoonstelling is verdeeld in vier secties volgens een geografische onderverdeling en combineert het werk van deze kunstenaars met de Italiaanse productie. In de eerste sectie vinden we Florence en de Italiaanse periode van Alonso Berruguete, diepgaand bestudeerd en onderzocht door de Italiaanse kunsthistorici en critici Roberto Longhi en Federico Zeri. Het werk van de kunstenaars komt ons zodoende in een totale moderniteit voor en wordt vergeleken met Italiaanse kunstenaars uit dezelfde periode zoals Andrea del Sarto, Rosso, Pontormo en Jacopo Sansovino. En zo is het interessant te zien hoe de stad, met haar persoonlijkheden, cultuur en sfeer Berruguete’s werk beïnvloedde.

In de tweede sectie wordt de aandacht op  Rome gericht, waar we Pedro Manchuca kunnen vinden. Deze kunstenaar uit Toledo werkte in Raphael’s atelier tussen 1510 en 1520. Maar hij bracht zijn invloed ook in andere delen van Italië zoals Milaan, Rome en Campania.

De derde sectie laat enkele van de beeldhouwwerken van Bartolomé Ordóñez en Diego de Silóe zien, geproduceerd tijdens hun verblijf in Napels rond 1520. Deze werken laten onmiskenbare reflecties zien van het gebied van Napels, dankzij de werken van de Italiaanse kunstenaars Domenico Napolitano en Girolamo Santacroce.

Tot slot laat de laatste sectie de werken zien die gemaakt zijn door de Iberische kunstenaars eenmaal terugekeerd naar huis. Bij onder andere Valladolid, Granada en Toledo wordt het erfgoed van hun verblijf in Italië inderdaad zelfs meer zichtbaar; het kenmerkt hun stijl en hun figuratieve taal.

Koop tickets online