Norma i Kaprys w Galerii Uffizi

Norma i Kaprys w Galerii Uffizi

861362476395

W Galerii Uffizi można podziwiać od 5 marca do 26 maja wystawę Norma i Kaprys. Hiszpanie we Włoszech w początkowym okresie tzw. “Maniera Moderna”, wystawa poświęcona hiszpańskim artystom, którzy żyli i tworzyli we Włoszech na początku XVI w., biorąc osobiście udział w intensywnych życiu kulturowym tamtych lat.

Inspiracją do tego szczególnego wydarzenia były słowa Michała Anioła Buonarrotiego przytoczone przez Francisco De Hollanda w Dialogach rzymskich:  "tak też oto deklaruję, że żaden naród czy lud (za wyjątkiem jednego czy dwóch Hiszpanów), niezależnie od wysiłków i włożonej pracy, nie może tak doskonale przyswoić czy imitować włoskiej maniery malarskiej (takiej jak w starożytnej Grecji), bez bycia od razu uznanym za cudzoziemca".

Pośród postaci, do których nawiązywał Buonarroti można znaleźć tak znane jak Alonso Berruguete, Pedro Fernández, Pedro Manchuca, Diego de Silóe, Bartolomé Ordóñez. Łączy ich nie tylko wspólne pochodzenie z Półwyspu Iberyjskiego, lecz także głębokie pragnienie konfrontacji, które zaowocowało podróżą. Wszystkim tym postaciom udało się ponadto zapisać na kartach historii jako jednym z największych artystów epoki manieryzmu w Europie.

Wystawa ma na celu przeanalizowanie stosunków między artystami o iberyjskim pochodzeniu a wielkimi włoskimi artystami, żyjącymi w XVI wieku. To właśnie Włosi przyznali Hiszpanom ważne miejsce na międzynarodowej scenie artystyczne tamtych lat.

Wystawa podzielona jest na cztery sekcje wprowadzające podział geograficzny i zbliżają prace tych artystów do twórczości włoskiej. W pierwszej sekcji znajdziemy Florencję i włoski okres Alonso Berruguete, nad którym dogłębne badania prowadzili włoscy historycy i krytycy sztuki Roberto Longhi i Federico Zeri. Dzieła artysty są wystawione, ukazując ich nowoczesność, obok artystów włoskich z tego samego okresu, takich jak Andrea del Sarto, Rosso, Potormo i Jacopo Sansovino. W interesujący sposób możemy zauważyć jak miasto i jego słynni mieszkańcy, jego kultura i atmosfera wpływały na dzieła Berruguete.

W drugiej sekcji przenosimy się natomiast do Rzymu gdzie możemy znaleźć Pedro Manchuca. Artysta pochodzący z Toledo swoimi obrazami wniósł wkład w szkołę Rafaela Sanzio, w pierwszej i drugiej dekadzie XVI wieku. Jego wpływy są widoczne w różnych częściach Włoch, od Mediolanu poprzez Rzym do Kampanii.

W trzeciej sekcji wystawy pokazane są rzeźby autorstwa Bartolomé Ordóñez i Diego de Silóe, wykonane podczas ich pobytu w Neapolu w latach 20-tych. Mówimy tu o dziełach, w których wyraźnie odbija się Neapol, dzięki rodzimej twórczości Domenico Napolitano oraz Girolamo Santacroce.

Na końcu, w ostatniej sekcji zostały zaprezentowane dzieła artystów hiszpańskich, którzy powrócili do ojczyzny. Pomiędzy Valladolid, Grenadą i Toledo spuścizna podróży do Włoch staje się jeszcze bardziej wyraźna, co w późniejszym czasie będzie odzwierciedlać się w ich stylu i języku.