<p>Van de Bargello naar de galg</p>

Van de Bargello naar de galg

231445799897

Tegenwoordig bewaart het  Museum van de Bargello in Florence waardevolle en belangrijke renaissance beelden maar oorspronkelijk was het een gevangenis en zetel van de politie. Hier werden veroordeelden gevangen gehouden, soms gemarteld en vanaf hier begon voor de ter dood veroordeelde de laatste reis.

In het Florence van de vijftiende eeuw werd de gevangene naar de kerkers van het paleis gebracht en ondervraagd door middel van marteling. Onder de meest gebruikte vormen van martelen bevond zich de zogenaamde "wipgalg". De polsen van de veroordeelde werden op de rug vastgebonden met een lang touw wat langs een katrol aan het plafond liep. Hij werd dan vervolgens omhooggetrokken en het hele gewicht hing dan aan de schoudergewrichten. Om de pijn te vergroten trok men met een ruk aan het touw waardoor de armen noodzakelijkerwijs ontwricht raakten. Iemand die deze marteling had ondergaan, als hij het al overleefde, was daarna levenslang invalide.

Voordat de ter dood veroordeelden naar de plaats van executie geleid werden brachten ze de nacht door in de Kapel van Maria Magdalena waar ze zich spiritueel konden voorbereiden en waar ze hun schulden konden bekennen. De volgende morgen werd hij mee gevoerd op een soort wagen samen met de beul, zijn assistenten en leden van de Zwarte Genootschap(Compagnia dei Neri) die, gekleed met zwarte capuchons van canvas, de veroordeelde begeleidden en spirituele troost boden.

Daarom vertrok, vanuit de Bargello, de veroordeelde  voor zijn laatste reis naar de "Prato della Giustizia" (Veld van de Justitie), een nogal veelzeggende naam. Hij kwam door een straat met ook al een welbespraakte naam, de  "Via de 'Malcontenti', (niet-tevredenen) die nog steeds bestaat en die langs de Santa Croce kerk loopt naar de toren van de Zecca Vecchia. Onderweg waren er- en zijn er nog steeds- een aantal tabernakels, speciaal gebouwd om de veroordeelden in staat te stellen om zich adequaat voor te bereiden op de executie.

De route die de ter dood veroordeelden aflegden om de plek van de executie te bereiken bleef verscheidene eeuwen lang onveranderd. In 1531 veranderde het omdat de executie plek verplaatst was naar een veld buiten de Porta Santa Croce, nu Piazza Beccaria. Vanaf toen volgden de veroordeelden een andere route.  

In de negentiende eeuw werd de gevangenis verhuisd naar de Murate en het Bargello complex onderging restauratie werkzaamheden. In 1865 werd het ingewijd als Nationaal Museum en zo werd het gebouw van een plaats van ellende omgevormd tot een plaats waar onbetaalbare kunstwerken worden ondergebracht.